ﭼﺮا رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی و ﻧﻈﺎم ﭘﺎدﺷﺎھﯽ راهﺣﻞ آﯾﻨﺪه اﯾﺮان ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ

ﺑﺴﯿﺎری اﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ را ﻣﻄﺮح ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﮫ ﭘﺲ از اﻧﻘﻼب در اﯾﺮان، ﺑﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﻣﻼھﺎ، ﭼﮫ رخ
ﺧﻮاھﺪ داد. در ﺗﺒﻌﯿﺪ، ﮔﺮوه ﺑﺰرﮔﯽ از اﯾﺮاﻧﯿﺎن ﻋﻤﺪﺗﺎ ً ﻓﺎرسﺗﺒﺎر ﺣﻀﻮر دارﻧﺪ ﮐﮫ آﺷﮑﺎرا از رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی
ﺑﮫﻋﻨﻮان رھﺒﺮ آﯾﻨﺪه اﯾﺮان ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺷﻤﺎری از اﯾﻦ اﻓﺮاد ﭘﯿﺶ از ﺳﺎل ١٩٧٩ ﻧﯿﺰ دارای ﻣﻨﺎﺻﺒﺎت
ﮐﻠﯿﺪی ﯾﺎ ارﺗﺒﺎطﺎت ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺎ رژﯾﻢ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﺳﻠﺴﻠﮫ ﭘﮭﻠﻮی ﺑﻮدﻧﺪ .

از اﯾﻦرو، ﺗﻌﺠﺐآور ﻧﯿﺴﺖ ﮐﮫ دﻗﯿﻘﺎ ً ھﻤﯿﻦ ﮔﺮوه ﺧﻮاھﺎن ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻧﻈﺎم ﭘﺎدﺷﺎھﯽ از طﺮﯾﻖ ﭘﺴﺮ ﺷﺎه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﮐﺮد ﮐﮫ ﻣﯿﺰان ﺣﻤﺎﯾﺖ از رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی در داﺧﻞ اﯾﺮان ﺑﮫﻣﺮاﺗﺐ ﻣﺤﺪودﺗﺮ از
آن ﭼﯿﺰی اﺳﺖ ﮐﮫ ھﻮاداران او در ﺗﺒﻌﯿﺪ اﻏﻠﺐ ادﻋﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ
اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﮫ، ﻣﻮﺿﻮع ﭼﭗ ﯾﺎ راﺳﺖ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ھﺮﭼﻨﺪ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﺎﯾﻠﻨﺪ آن را ﭼﻨﯿﻦ ﺟﻠﻮه دھﻨﺪ. ﭘﺮﺳﺶ
ﺑﻨﯿﺎدی اﻣﺎ اﯾﻦ اﺳﺖ: ﭼﺮا رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی راهﺣﻞ ﻣﺸﮑﻼت اﯾﺮان ﻧﯿﺴﺖ؟

ﻧﮕﺎھﯽ ﺿﺮوری ﺑﮫ ﮔﺬﺷﺘﮫ! ﭼﺮا اﻧﻘﻼب ١٩٧٩ رخ داد .
ﺑﺮای ﭘﺎﺳﺦ ﺑﮫ اﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﺗﺎرﯾﺦ ﺑﺎزﮔﺮدﯾﻢ. اﻧﻘﻼب ١٩٧٩ در ﺧﻸ ﺷﮑﻞ ﻧﮕﺮﻓﺖ، ﺑﻠﮑﮫ ﻧﺘﯿﺠﮫ
ﻣﺠﻤﻮﻋﮫای از ﻣﺸﮑﻼت ﻋﻤﯿﻖ و ﺳﺎﺧﺘﺎری در دوران ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺷﺎه ﺑﻮد .

رژﯾﻢ ﭘﮭﻠﻮی ﯾﮏ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﺧﺸﻦ ﺑﻮد. ھﺰاران ﻧﻔﺮ زﻧﺪاﻧﯽ، ﺷﮑﻨﺠﮫ و اﻋﺪام ﺷﺪﻧﺪ. ﺳﺮﮐﻮب ﺑﮫوﯾﮋه
ﻣﺘﻮﺟﮫ ﮔﺮوهھﺎی ﻣﻠﯽ و ﻗﻮﻣﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ آذرﺑﺎﯾﺠﺎﻧﯽھﺎ )ﺗﺮکھﺎ(، ﮐﺮدھﺎ، ﺑﻠﻮچھﺎ و ﻋﺮبھﺎ ﺑﻮد. اﮐﺜﺮﯾﺖ
ﻣﺮدم در ﺷﺮاﯾﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ و اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﺴﯿﺎر دﺷﻮاری زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﮫ اﻗﻠﯿﺘﯽ ﮐﻮﭼﮏ و
ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﮫ رژﯾﻢ، ﻋﻤﺪﺗﺎ ً در ﺷﮭﺮھﺎی ﺑﺰرگ، در رﻓﺎه و ﺗﺠﻤﻞ ﺑﮫ ﺳﺮ ﻣﯽﺑﺮدﻧﺪ.

ﺷﺎه ﮐﺸﻮر را ﺑﺎ ﻣﺸﺖ آھﻨﯿﻦ اداره ﻣﯽﮐﺮد و ھﯿﭻ اﺣﺘﺮاﻣﯽ ﺑﺮای ﺳﺎﺧﺘﺎر ﭼﻨﺪﻣﻠﯿﺘﯽ اﯾﺮان ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮد .
اﺿﺎﻓﮫ ﺑﺮ اﯾﻦ، او از اﺳﺘﻘﻼل واﻗﻌﯽ ﺑﺮﺧﻮردار ﻧﺒﻮد؛ ﻗﺪرﺗﺶ ﺗﺎ ﺣﺪ زﯾﺎدی ﺑﮫ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻗﺪرتھﺎی ﻏﺮﺑﯽ
واﺑﺴﺘﮫ ﺑﻮد. در ﻋﻤﻞ، او ﺑﮫﻋﻨﻮان اﺑﺰاری در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﺎرﺟﯽ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﺮد. اﯾﻦ واﺑﺴﺘﮕﯽ ﯾﮑﯽ از
ﻋﻮاﻣﻞ ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪه ﺳﻘﻮط رژﯾﻢ ﺑﻮد .
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﮫ ﺑﮫ اﯾﻦ ﭘﯿﺸﯿﻨﮫ، دﺷﻮار اﺳﺖ درک ﮐﻨﯿﻢ ﭼﮕﻮﻧﮫ ھﻤﺎن ﺳﻠﺴﻠﮫای ﮐﮫ ﺣﮑﻮﻣﺘﺶ زﻣﯿﻨﮫﺳﺎز ﺑﮫ ﻗﺪرت
رﺳﯿﺪن ﻣﻼھﺎ ﺷﺪ، اﮐﻨﻮن ﺑﮫﻋﻨﻮان راهﺣﻞ ﻣﺸﮑﻼت اﯾﺮان ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽﺷﻮد .

رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی؛ ﺑﺪون ﭘﺎﯾﮕﺎه اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺗﺠﺮﺑﮫ ،و ﻣﺸﺮوﻋﯿﺖ!

رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی در ﺳﻦ ١٧ ﺳﺎﻟﮕﯽ اﯾﺮان را ﺗﺮک ﮐﺮد و ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪه زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد را در ﺗﺒﻌﯿﺪ ﮔﺬراﻧﺪه اﺳﺖ.
در ﻧﺘﯿﺠﮫ، او ﻓﺎﻗﺪ درک ﻋﻤﯿﻖ از واﻗﻌﯿﺖھﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ، اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ و ﻓﺮھﻨﮕﯽ اﯾﺮان اﺳﺖ و ھﺮﮔﺰ ﻧﺎﭼﺎر
ﻧﺒﻮده ﺑﺎ ﺗﻮازنھﺎی ﭘﯿﭽﯿﺪه ﻗﺪرت در داﺧﻞ ﮐﺸﻮر روﺑﮫرو ﺷﻮد.

در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل، او از داراﯾﯽھﺎﯾﯽ ﺑﮭﺮهﻣﻨﺪ ﺑﻮده ﮐﮫ ﺑﺨﺶ ﺑﺰرﮔﯽ از آنھﺎ رﯾﺸﮫ در ﺛﺮوﺗﯽ دارد ﮐﮫ
ﺧﺎﻧﻮادهاش در دوران دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﺑﮫ ﺧﻮد اﺧﺘﺼﺎص دادﻧﺪ؛ داراﯾﯽھﺎﯾﯽ ﮐﮫ در اﺻﻞ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﮫ ﻣﺮدم
اﯾﺮان ﺑﻮدهاﻧﺪ. اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﮫ ھﺮﮔﺰ ﺑﮫﺻﻮرت ﺷﻔﺎف و ﻣﺴﺌﻮﻻﻧﮫ ﺑﺮرﺳﯽ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ.

ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ، رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی ھﯿﭻ ﺗﺠﺮﺑﮫای در زﻣﯿﻨﮫ رھﺒﺮی ﯾﺎ اداره ﺳﺎﺧﺘﺎرھﺎی اﺟﺮاﯾﯽ ﻧﺪارد. او ﺣﺘﯽ
ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺳﺎزﻣﺎنھﺎی ﮐﻮﭼﮏ را ﻧﯿﺰ ﺑﺮ ﻋﮭﺪه ﻧﺪاﺷﺘﮫ اﺳﺖ. ﭼﮕﻮﻧﮫ ﻣﯽﺗﻮان اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﻓﺮدی
ﺑﺪون ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﮫای، ﮐﺸﻮری ﻣﺎﻧﻨﺪ اﯾﺮان را ﺑﺎ ﺗﻀﺎدھﺎی ﻋﻤﯿﻖ داﺧﻠﯽ و ﭼﺎﻟﺶھﺎی ﻋﻈﯿﻢ اداره ﮐﻨﺪ؟

ﭼﺮا ﻧﻈﺎم ﭘﺎدﺷﺎھﯽ راهﺣﻞ آﯾﻨﺪه ﻧﯿﺴﺖ!
ﺣﺘﯽ ﻓﺮاﺗﺮ از ﺷﺨﺺ رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی، ﺧﻮد ﻧﻈﺎم ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻧﯿﺰ ﻣﺴﺌﻠﮫﺳﺎز اﺳﺖ. ﺑﺎ وﺟﻮد آﻧﮑﮫ او از
دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ، در ﻋﻤﻞ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﮫ ﺑﺎ اﭘﻮزﯾﺴﯿﻮن در ﺗﺒﻌﯿﺪ ھﻤﮑﺎری ﻣﺆﺛﺮی داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻨﺒﺶ
او ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ طﺮد دﯾﮕﺮان ﺷﻨﺎﺧﺘﮫ ﻣﯽﺷﻮد ﺗﺎ ﮐﺜﺮتﮔﺮاﯾﯽ؛ دﯾﺪﮔﺎهھﺎی ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﮫﻧﺪرت ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ.

ﺗﺎرﯾﺦ ﺑﮫروﺷﻨﯽ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدھﺪ ﮐﮫ ﺗﻤﺮﮐﺰ طﻮﻻﻧﯽﻣﺪت ﻗﺪرت در دﺳﺖ اﻓﺮاد ﯾﺎ ﺧﺎﻧﻮادهھﺎ ﺑﮫ ﺳﻮءاﺳﺘﻔﺎده
از ﻗﺪرت، ﻓﺴﺎد و واﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﮫ ﺑﺎزﯾﮕﺮان ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽﺷﻮد. در ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت
آزاد، ﺟﺎﺑﮫﺟﺎﯾﯽ ﻗﺪرت ھﺮ ﭼﮭﺎر ﺗﺎ ھﺸﺖ ﺳﺎل و ﻧﮭﺎدھﺎی ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ، اﯾﻦ ﺧﻄﺮات را ﺑﮫطﻮر ﭼﺸﻤﮕﯿﺮی
ﮐﺎھﺶ ﻣﯽدھﺪ .

اﯾﺮانِ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ھﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰزداﯾﯽ اﺳﺖ. اﯾﻦ ﮐﺸﻮر از ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﻠﺖ و ﮔﺮوه ﻣﻠﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه ﮐﮫ
دھﮫھﺎ ﺑﺮای ﺑﮫرﺳﻤﯿﺖﺷﻨﺎﺧﺘﮫﺷﺪن و ﺣﻘﻮق ﺧﻮد ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮدهاﻧﺪ. ﺗﺼﻮر اﯾﻨﮑﮫ اﯾﻦ ﮔﺮوهھﺎ ﺑﺨﻮاھﻨﺪ ﻋﻠﯽ
ﺧﺎﻣﻨﮫای را ﺑﺎ ﯾﮏ ﭼﮭﺮه ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ دﯾﮕﺮ در ﺗﮭﺮان ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﮐﻨﻨﺪ، ﺳﺎدهﻟﻮﺣﺎﻧﮫ اﺳﺖ. ﻗﺪرت اﯾﺮان در
ﺗﻨﻮع آن ﻧﮭﻔﺘﮫ اﺳﺖ، ﻧﮫ در ﻧﺎدﯾﺪهﮔﺮﻓﺘﻦ دوﺑﺎره آن.
ﺧﻄﺮ ﺗﻔﺮﻗﮫ و درﮔﯿﺮی!

ھﻮاداران رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی اﻏﻠﺐ ﭘﯿﺸﻨﮭﺎد ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﮫ ﺧﻮد، ﻧﻘﺶ دوﻟﺖ اﻧﺘﻘﺎﻟﯽ ﭘﯿﺶ از ﺑﺮﮔﺰاری اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت آزاد
را ﺑﺮ ﻋﮭﺪه ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. اﯾﻦ اﻣﺮ ﺑﮫﺷﺪت ﻣﺴﺌﻠﮫﺳﺎز اﺳﺖ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﮫ ﺑﯽاﻋﺘﻤﺎدی، ﺷﮑﺎف و در ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ
ﺣﺎﻟﺖ، ﺑﮫ درﮔﯿﺮی داﺧﻠﯽ ﻣﯿﺎن ﮔﺮوهھﺎ و ﻣﻨﺎطﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮد
اﮔﺮ رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی ﯾﺎ ﺟﻨﺒﺶ او ﻗﺼﺪ ﻣﺸﺎرﮐﺖ در آﯾﻨﺪه اﯾﺮان را دارﻧﺪ، ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺗﺤﺖ ھﻤﺎن
ﺷﺮاﯾﻄﯽ اﻧﺠﺎم دھﻨﺪ ﮐﮫ دﯾﮕﺮ ﻧﯿﺮوھﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽدھﻨﺪ: از طﺮﯾﻖ ھﻤﮑﺎری، ﻧﮫ ﺑﺎ ادﻋﺎی ﺣﻖ
ﻗﺪرت از ﭘﯿﺶ ﺗﻌﯿﯿﻦﺷﺪه. ﯾﮏ دوﻟﺖ اﻧﺘﻘﺎﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﺸﮑﻞ از اﻓﺮادی ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﮫ ﺳﯿﺎﺳﯽ و ﻣﺸﺮوﻋﯿﺖ ﮔﺴﺘﺮده
ﺑﺎﺷﺪ، ﯾﺎ ﺗﺮﺟﯿﺤﺎ ً در ﺷﺮاﯾﻂ ﮐﻨﻮﻧﯽ از ﻧﻈﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﯽطﺮف ﺑﺎﺷﺪ .

ﺟﻤﻊﺑﻨﺪی

اﯾﻨﮑﮫ اﯾﺮان در ﻧﮭﺎﯾﺖ ﭼﮫ ﻧﻮع ﻧﻈﺎم ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺧﻮاھﺪ داﺷﺖ، ﭘﺮﺳﺸﯽ ﻣﮭﻢ اﻣﺎ ﺟﺪاﮔﺎﻧﮫ اﺳﺖ. ھﺪف اﯾﻦ
ﻣﺘﻦ روﺷﻦﮐﺮدن اﯾﻦ ﻧﮑﺘﮫ اﺳﺖ ﮐﮫ ﭼﺮا ﻧﻈﺎم ﭘﺎدﺷﺎھﯽ و رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی ﻧﮫﺗﻨﮭﺎ ﻧﺎﮐﺎﻓﯽاﻧﺪ، ﺑﻠﮑﮫ ﺧﻮد ﺑﺨﺸﯽ
از ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ .
اﯾﺮاﻧﯿﺎن ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﺟﺎزهدادن ﺑﮫ ﻗﺪرتھﺎی ﺧﺎرﺟﯽ ﯾﺎ ﮔﺮوهھﺎی ﺗﺒﻌﯿﺪی ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﮋﯾﮏ، آﯾﻨﺪه ﮐﺸﻮر را دوﺑﺎره
ﺑﮫ اﺷﺘﺒﺎھﺎت ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ. آﻧﭽﮫ در ﺳﺎل ١٩٧٩ رخ داد، ﻧﺒﺎﯾﺪ در ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﮑﺮار ﺷﻮد .
آﯾﻨﺪه اﯾﺮان ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫدﺳﺖ ﻣﺮدﻣﺎن آن ﺷﮑﻞ ﺑﮕﯿﺮد؛ از طﺮﯾﻖ اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت آزاد، ﻣﺸﺎرﮐﺖ ھﻤﮕﺎﻧﯽ و
دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ واﻗﻌﯽ .
مصطفی زارعی

Artikel von im selben kategorie

ﭼﺮا رﺿﺎ ﭘﮭﻠﻮی و ﻧﻈﺎم ﭘﺎدﺷﺎھﯽ راهﺣﻞ آﯾﻨﺪه اﯾﺮان ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ

یک دیکتاتور فارس دیگر را بر ایرانِ چند ملیتی تحمیل نکنید

اسلحه، زبان دولت-ملت ایران در شرق کوردستان

اطلاعات حقوقیسیاست حفظ حریم خصوصیتنظیمات کوکیشرایط و قوانینحق انصرافارسال و پرداخت

all rights reserved for Hansa Digitall System Version: 2.1.2